HoscakaL siirLeri

Yürüdüğümüz kaldırımlardan geçtiğim,
Bağırarak söylediğimiz Şarkıları dinlediğim,

Seni seviyorum yazdığımız duvara son bakıŞım..

Oysa ne çok sonlar yaŞamıŞtık beraber..

Hep baŞlangıcı olan sonlardı..

Aslında tekrar baŞlattığımız aŞkımız değil tükeniŞliğimiz baŞlangıcı olmuŞ..

Bilsen ne kadar iyi anlıyorum artık bunu..

Senelerce bu bitiŞ için mi sevmiŞtim seni..!

Bilsem böylesine adar mıydım sana kendimi…

Gidiyor musun deme bana..

Sende bittiğimi anladığım gün gitmem gerekirdi aslında…

Bugüne kadar nasıl buralarda kaldım nasıl sabrettim bilmiyorum..

Artık camdan her baktığımda acaba görür müyüm diye düŞünüp içim acımıycak…!

Önünden geçerken gördüğüm her cafede izin olmayacak..

Burada böyle demiŞti deyip kendi aptallığıma yakınmayacağım…!

Beni sevdiğin yalanına keŞke daha fazla inanabilseydim…

Sana hoŞçakal diyorum duymasan da…

Bu son o sonlardan değil sevgili..

Bu çok baŞka..

Yüreğinden olduğu gibi bu Şehirden de gittiğimi öğrenince anlayacaksın gerçek SON’u…

Verdiğin tüm yaralara rağmen yüreğimde kalan sağlam yanımla iyi bak diyorum kendine…

Çünkü bu hasarlı yürek nereye gidersem gideyim hep sende…

Bilmesende…

“Vakit tamam”

Seni terk ediyorum…

Bütün alıŞkanlıklarımdan öteye…

Yorumsuz bir hayatı seçiyorum…

Doymadım inan kanmadım sevgiye!!!

HoŞçakal canımın içi…

“HOşÇAKAL”

yARen..