KALDIRIMLAR

KALDIRIMLAR

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.Yolumun karanlığa saplanan noktasında,Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.İn cin uykuda, yalnız iki yoldaŞ uyanık.Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.İçimde damla damla bir korku birikiyor;Sanıyorum, her sokak baŞını kesmiŞ devler…Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;Gözüne mil çekilmiŞ bir ama gibi evler.Kaldırımlar, çilekeŞ yalnızların annesi;Kaldırımlar, içimde yaŞamıŞ bir insandır.Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.Bana düŞmez can vermek, yumuŞak bir kucakta;Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler iŞitsin;Yolumun zafer takı, gölgeden taŞ kemerler.Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.Uzanıverse gövdem, taŞlara boydan boya;Alsa buz gibi taŞlar alnımdan bu ateŞi.Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir kuyuya,Ölse, kaldırımların kara sevdalı eŞi.. 

NECİP FAZIL KISAKÜREK