Küçük kızın hikayesi

Uzun zaman oLdu yazmayaLı.Yüreğimin köŞeLerine ŞöyLe bi göz atmayaLı..BurukLukLar,mutLuLukLar,hüzünLer,Bana bahŞediLen her türLü duyguyu yaŞamıŞ oLmanın;AnLatıLmaz tarifini yapmayaLı..Ve beLki kendimi sorguLamayaLı..Evet..Küçük bir çocuktum.Küçük sevimLi bir japon kız.AiLesinin pamuk prensesi..Her doğum günümde ağLardım.Ve eve geLen her misafiri kovardım.En sevdiğim Şey; DoLabın içine sakLanıp insanLarın beni merak etmesini zevkLe izLemekti.Haa bi de doLaptan ketçap’ı çaLıp doLabın arkasında gizLi gizLi tüm ŞiŞeyi bitirmek:)Prensestim ya..Herkesten daha güzeL oLmaLı, herkesten daha çok seviLmeLiydim.İlgi çekmek için herŞeyi yapabiLirdim.KaŞımı jiletLeyip camdan düŞtüğmü söyLeyebiLrdim meseLa:)Hep öğretmenimin dayak atmasını ya da kuLağımı çekmesini istedim.Ama bunu hiç bi zaman yapmadı tam tersi hep ödüLLendiriLdim.Sonra diŞLerinde teL oLan veya gözLük takan insanLara çok özenirdim.Eğer birisinden hoŞLanırsam onunda kesinLikLe senden hoŞLanıcağını düŞünürdüm DuyguLarın her zaman karŞıLıkLı oLduğunu yani..Biraz zaman sonra..Çirkin bir ördek yavrusu oLdum.GörüLmez bir peLerini geçirdim omuzLarıma.BuLunduğum yerde hep diğerLeri’nden biriydim.Küçük bir ayakçı beLki..Tek eğLencem haftasonLarı yapıLan sinema aktiviteLeri oLdu.Ait hissedemedim kendimi hiç bir yere.ÖzentiLerim değiŞti bu sefer,En pahaLı cep teLefonu,DieseL yada Tommy bir pantoLon.Veya bi Converse,Adidas yada Puma.Ha bi de hep bi profiL fotoğrafım oLsun istedim:)Birinden hoŞLanmanın onunda senden hoŞLanması anLamına geLmediğini öğrendim.Hayatta herŞeye sahip oLamıyacağını.Büyüdüğümü sandım.PeLerinimi omzumdan öyLe bir hıŞımLa ve hırsLa attım ki,Gitmem gereken yoLun tabeLasını kapattı ve yanLıŞ yoLa saptım.Kendi dünyamı kurdum bu sefer.Sahte parıLtıLar içerisine..BaŞroLüne kendimi yazdım oyunun,kaLabaLık bir kadroyLa birLikte.Oyuncu seçimLerini ise çok yanLıŞ yapmıŞtım.Acı çekmeyi öğrendim.KaLabaLığın içinde yanLız kaLmayı.Ve bir baŞroL oyuncusunun biLe, küçük japon kızdan pek bir farkı oLmadığını..SavruLdum,savruLdum,savruLdum.Battım,çıktım,yıLdım.Ve bana her seferinde eLLerini uzatan insanLara baktım seviLebiLeceğimi anLadım yeniden.AnLadım ama görmedim.Kırdım,siLdim,attım.Ama yinede vazgeçemedim.Kızdım bu sefer,sövdüm,boŞverdim sonra..Bezdim,içtim,bittim.Ve tesLim ettim kendimi boŞLuğa.AğLadım,yıktım,savurdum nefretimi.TesLim oLdum.O sıcacık kucakLara,dost eLLere.Baktığım ama görmediğim yüzLere.Ve büyüdüm.OnLarLa..Döndüm baktım geriye neLer kaybettim diye.Koskoca bir dünya geLdi önüme.UmutLar,mutLuLukLar,masumLukLar..GüLdüm.Bunu haLa yapabiLidğime Şükrederek.Olsun dedim.Yeniden umut edebiLirim.Yeniden mutLu oLabiLirim.Yeniden masum oLabiLirim.OnLarLa..Yeniden güLebiLdiğime göre..Ve kapattım gözLerimi düŞündüm;Nerden nereye..Ama AnLadım..TeŞekkürLer AnneM,TeŞekkürLer Babacım,Teyzecim..Ve kocacım:*