Sen Ardımda KaLiyOrsun Ben yürüyOrum

Hiç sevmedim suskunlukları biliyorsun..
!!BuGüN YiNe GeLDiM SaNa!!
Bütün kelimelerim
 tüm söyleneceklerim ve söylenmemiŞlerim suskunluğa bürünüyor karŞında. İstesem de konuŞamıyorum seninle. Susmaktan baŞka da bir Şey de gelmiyor elimden. Susup gülümsemekten baŞka.. İçimde çığlığa dönüŞmüŞken söylenememiŞlerim susturmak öylesine zor ki.. Bu sessizliğimde de anlarmısın beni yine?


Bugün yine geldim sana.. Yine konuŞamadım. Oysa boğazımda düğümlenen ertelenmiŞ bütün sözcüklerim “keŞke” lere sebep olacaklar
 biliyorum. Günlerdir böyle oluyor zaten.. Tam dökülmek üzere iken kelimeler dilimden susuyorum. Ardıma bakmadan hızlı adımlarla uzaklaŞıp gidiyorum.. Ya da uzaklaŞtığımı zannediyorum. Belki ardımda bıraktığım sen en yakınım en iyi bilenim anlayanımsın.
Ne vakit seninle ilgili bu çaresiz gidiŞinle ilgili bir Şeyler düŞse aklıma kovalıyorum beynimin içinden. Hiç bir sesi dinlemiyorum. Ya da ürkekçe bir yerlere saklanıp gizleniyorum.

Gelip beni gizlendiğim yerlerden bulacağını bile bile..



Sen ardımda kalıyorsun ben yürüyorum. Hep geride kalanlar yalnızlığa mahkum olmuyor. Ben kendi yalnızlığıma
 kendi yokluğuma hiçliğime yürüyorum.


Artık kulaklarım sesleri duymaktan daha da yoksun
 artık hangi kelimeye atsam elimi hepsi birbirinden kırık birbirinden yarım. Gözlerimse denizi gökyüzünü eskisi kadar mavi görmüyor. Hani ne yapsan çıkmazdı denizin lekesi?


Hiç bir Şey eskisi gibi değil. Her yeni gün birŞeyler daha eksiliyor. Sen de gideceksin
 sen de eksileceksin.. Ne bir dost doldurabilecek dünyamdaki yokluğunu
ne de bir sevda.. Issız kaldığımda kimselere sığınamayacağım.
Korkularımdan daha bir korkar oldum. Sen de gidince ya unutursam
gülmeyi? En büyük korkum da bu ya..



Sen gideceksin

ben yine susacağım. İçimdeki ses çığlık atarken ben yine bastıracağım.
Son sözcüklerimi sen yine duymayacaksın. Sonra piŞman olacağım “keŞke”
diyeceğim
 “keŞke söyleseydim”… “Belki anlayabilirdi beni belki tanımlayamadıklarımı tanımlayabilirdi”..


Bütün sırlarımı
 yaŞanmıŞlıklarımı
yarım kalmıŞlıklarımı hiç düŞünmeden paylaŞtım seninle. En umutsuz
anlarımda bile sığındığım oldun. Küçük Şımarık bir kız çocuğu gibi
ufacık bir yara alsam sana Şikayet ettim. Söylesene Şimdi seni kime
Şikayet edeceğim?



Hiç sevmedim suskunlukları
 biliyorsun..

Ama susmak zamanıdır Şimdi.


Bazı Şeyler var ki
 dillenmiyor söylenmiyor.. Söylenemiyor.

Sana gülümserken bile bir bulut çöküyor yüzüme adeta…


Farkediyorum ki
 susmak en büyük yalnızlık. 


Sen ardımda kalıyorsun ben yürüyorum. Hep geride kalanlar yalnızlığa mahkum olmuyor. Ben kendi yalnızlığıma kendi yokluğuma hiçliğime yürüyorum.

 

yARenn