Var Mısın Hikayesi

Saatlerdir bilgisayarın baŞında oturuyordu, hala beklediği mail gelmemiŞti.

Silkindi. Kaç saat olmuŞtu bilgisayar baŞına oturalı? İki saatten fazla
olmuŞ, koskoca iki saat? ArkadaŞları yemeğe davet etmiŞti, Sinan
sinemaya, oda arkadaŞları ise fal partisine.. Hiçbirini kabul etmemiŞti.
şimdi bu ücra internet cafede gelecek o maili bekliyordu. Daha ne kadar
sürecekti? Kim bilir belki bugün hesabına bile girmemiŞti,
girmeyecekti? Girse bile yazacağı daha önemli insanlar vardı belki…




Belki de onun ona önem verdiği gibi o ona önem vermiyordu? Yok canım! O
da en az Sevgi kadar değer veriyordu Sevgi’ye, yazdığı her mesajın
karŞılığı ertesi güne geliyor, hadi ertesi gün olmadı birkaç gün içinde
gecikmenin özrünü de içeren mail hesabında bekliyordu Sevgi’yi. Aylar
olmuŞtu yazıŞmaya baŞlayalı, bir kez bile aksamamıŞtı mailler. Ta ki bu
haftaya kadar. Hafta baŞından beri tek bir satır gelmemiŞti ondan.
Tuhaf! Oysa kendisi yazacak bir Şey bulamasa ki bu da ayda yılda bir
olurdu ! forward edilmiŞ mesajlar gönderirdi, güzel sözler, fıkralar ya
da ufacık bir e-kart.




Üçüncü gün dayanamamıŞ, onu merak ettiğini söylediği bir mail
göndermiŞti: Heeeey, öldün mü kaldın mı? Haber verseneeeee! diye
ŞakalaŞmıŞtı üstelik. Ses seda yoktu yine karŞı tarafta, beŞinci gün
iyiden iyiye meraklanır olmuŞtu, hatta bir sapığın onun hesabına girip
gelen mesajları ondan önce okuyup sildiğini bile düŞünmüŞtü. İyisi mi
oturup bütün gün bekleyecekti bilgisayar baŞında, hem içinde de bir
Şüphe kalmayacaktı böylece. Bugün sekizinci gün de bitmiŞti. Yine en
ufak bir yazı bile gelmemiŞti. Unuttu beni diye geçirdi içinden. Tabii,
ne bekliyordun ki! diye kızdı kendi kendine. Alay etti bir süre bu
çocukluğuyla. Hiç görmediği, sadece yazılarıyla, Şiirleriyle tanıdığı
biriydi karŞıdaki ve hep öyle uzakta öyle bilinmez kalacaktı.




Ne bekliyordu ki? Kendisi de bilmiyordu. Hayalinde bu yazıları yazan
kiŞiyi bir türlü canlandıramıyordu. Ne zaman gözlerini kapasa sadece bir
çift el görüyordu, klavyenin tuŞlarına dokunan güzel parmaklar… Bu
elin kime ait olduğunu görmeye çalıŞıyor didiniyor ama hayali bir anda
dağılan sis gibi yok oluyordu. Ertesi gün soluğu yine bilgisayar baŞında
aldı. Bekledi, bekledi. Birkaç arkadaŞından gelen mailleri yanıtladı
hemencecik. Aslında böyle beklemek fena da olmuyordu hani. Zaten
tatildeydi yapacak baŞka bir iŞi yoktu, arkadaŞlarından çoğu eve
dönmüŞtü kalanlar ise onu çağırsa da o


pek istemiyordu. Bu düŞüncelere dalmıŞken yeni bir mesaj geldi.




Hayret adres pek yabancıydı ona. Biraz tereddüt ettikten sonra yüreği
korku içinde açtı. Mail “Merhaba ben Akın’ın çok yakın arkadaŞıyım.
Kendisini trafik kazasında kaybettik, telefon defterinin arasında sizin
mail adresinizi bulduk ve haber vermeyi uygun gördük. BaŞımız sağolsun”
diyor ve devam ediyordu ama mailin devamı onu ilgilendirmiyordu artık.
Okuyacağını okumuŞtu zaten. Kaçıncı ölüm haberiydi bu, bu kaçıncı değer
verdiği insandı yitip giden? Bazen bütün uğursuzluğun kendinde olduğunu
düŞünüyordu. Sonra saçma geliyordu düŞündükleri, ama ne fark ederdi ki
iŞte çok sevdiği, her gün yazdıklarıyla onun gününe renk katan o kiŞi
artık yoktu. Kötü bir Şaka olamaz mıydı?Ne yapacaktı Şimdi?




Beklediği mail gelmiŞ miydi? Ne yani kalkıp gidecek ve bir daha
gelmeyecek miydi? Bir daha o güzel mesajları hiç göremeyecek bir daha o
elleri hayal edememenin üzüntüsüyle doğruldu. ” Cebinden size henüz
yollamadığı, yollamak için doğum gününüzü beklediği bir Şiir bulduk.
Tıpkı sahibine ulaŞmamıŞ bir mektup gibi duruyordu oracıkta. AŞağıda
onun sizin için yazdığı son Şiiri bulacaksınız.”



Var Mısın?

Biliyorum ŞaŞıracaksın,


Son sözler gibi gelecek kulağına,


Yoo yanılmıyorsun, son sözler bunlar


Bu uzaklığı kaldırmak için ortadan sadece bir ufacık bir histik


Sen bana ben sana iki satır laf iki mısralık Şiirdik,


Bir gülücüktük, bir soru iŞareti,


Oysa daha fazlasını istemek bencillik mi?


Anla artık! sözler var ama satırlar yetersiz,


DüŞünceler var ama sayfalar yetersiz,


Duygular var ama mısralar yetersiz,


Anla artık, biliyorum bir sen var bir de ben ,


Uzak uzak yerlerde ayrı ayrı Şehirlerde


Ama desem ki sana, biz demeye var mısın?


Desem ki ne sen olsun ne de ben,


Bir biz olalım Var mısın?




şaŞırmıŞtı, istemezdi etraftakilerin gözü önünde ağlasın. Hiç adeti
değildi ne de olsa. Oysa Akın hep “Nasıl hissediyorsan öyle ol
baŞkalarını boŞver ” derdi. İŞte her zamanki gibi yine dinlemiŞti onun
sözünü. Demek o da ayni Şeyleri hissetmiŞ, o da artık bu uzaklığı
kaldırmak istemiŞti. Doğum günü geçmiŞti, hem de yine bilgisayar
baŞında. Yeni bir yaŞa daha girmiŞti iŞte, yepyeni bir yaŞ, yepyeni
umutlar, acılar, mutluluklar. Her yas olgunlaŞtırırmıŞ biraz daha
insanı, belki de en çok bu yaŞa girdiğinde olgunlaŞtığını anlayacaktı
yıllar sonra arkasına dönüp baktığında kim bilir.


Akın! Kahretsin, seni Şimdiden özledim diyerek hıçkırıklara gömüldü. Neden?


sonra eli yanıta gitti. Akın’a geç kalmıŞ bir yanıttı bu.


Sadece tek bir sözcük yazdı: VARIM!